روزنامه ديروز را كه مرور مي كردم چشمم  افتاد به عكسي كوچك در بالاي گوشه ي سمت چپ صفحه ي هشتم. مردي كه لبخند مليحي بر لب داشت. فكر كردم اين حالت چهره چقدر برايم آشناست! لحظه اي خيره شدم به عكس. دستهايم لرزيد. روزنامه از ميان انگشتانم خزيد و بر زمين پلاس شد.

خواب ديده بودم محمد-عمويم-كه چند هفته پيش خودش را حلق آويز كرده بود زنده است. در جمعي نشسته ايم زير چشمي او را مي پايم و او مرا مي پايد. منتظريم تا شايد فرصت صحبتي پيش آيد. نيم نگاهي به او مي اندازم اشاره اي مي كنم ؛ چطوري؟!

با اشاره جوابم مي دهد؛ خوبم!

و چشمكي ...

 در خوابم لبخند مي زد، زيباترين لبخندي بود كه از او مي شد ديد . لبخند مليحي كه حتي در دوران حياتش از او نديده بودم.

خوابهايم هميشه عجيب بوده است . خوابهاي مردگان را زياد مي بينيم با لبخندي كمرنگ بر لبانشان. در خوابم مردگان زنده اند و زندگي مي كنند. شايد هم دنياي من با دنيايشان تداخل مي كند گاه گاهي...

غروب ایوب رستمی تلنگري زد كه:

 شعري بگو داستانكي بنويس .. كم كار شده اي!

و من رو به آينه به دهاني مي نگرم كه پر است از واژه هاي زخمي و دلي كه خالي ست از حس نوشتن. و خوابهايي كه مي بينم و ربطي به وبلاگ نويسي ندارد.

روزنامه هاي هر روز را جمع مي كردم تا خاطره اي براي فردايم باشد.

امروز گفتم :

- ديگر روزنامه نياور!

.........................................................................................

برخی از نظرات دوستان عزیز:

وارد که شدم یادم آمد سال گذشته به محض ورود اطلاعیه ای را دیدم در مورد مرگ مرحوم حسین منزوی و اینکه در همان روزهای نمایشگاه -اگر اشتباه نکنم- زندگی را بدرود گفته بود... آه... یک سال گذشت.

 آمده ام و نشسته ام و می اندیشم که  نوشتن درباره نمایشگاهی که سال به سال رونق خود را از دست می دهد بی ارزش خواهد بود... قیمت کتابها ... محتوا.. چاپ و ... و ... (روز به روز بدتر از دیروز)

شاید با نوشتن غزلی مشهور اما لطیف و زیبا  یادی شود از حسین منزوی-غزل سرای معاصر و بانی غزل های مدرن امروزی- و هم ادای دینی که احساس می شود:

خيال خام پلنگ من به سوی ماه جهيدن بود

... و ماه را ز بلندايش به روی خاک کشيدن بود

پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پريد و پنجه به خالی زد

که عشق ـ ماه بلند من ـ ورای دست رسيدن بود

 ***

گل شکفته ! خداحافظ اگر چه لحظه ی ديدارت

شروع وسوسه ای در من به نام ديدن و چيدن بود

من و تو آن دو خطيم آری موازيان به ناچاری

که هر دو باورمان ز آغاز به يکدگر نرسيدن بود

اگر چه هيچ گل مرده دوباره زنده نشد اما

بهار در گل شیپوری مدام گرم دميدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به کام من

فريبکار دغل پيشه بهانه اش نشنيدن بود

*** 

چه سرنوشت غم انگيزی که کرم کوچک ابريشم

تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پريدن بود

 ....................................................................................................

بعضی از نظرات دوستان عزیز:

نمایشگاه کتاب

چرخ دستی ام را بردارم و توی غرفه های کتاب بچرخم و بچرخم و...

.................................................................................................................................

بعضی از نظرات دوستان:

شنبه 17 ارديبهشت1384 ساعت: 21:45	توسط:مصطفی
سلام امیدوارم به هدفت برسی موفق باشید

يکشنبه 18 ارديبهشت1384 ساعت: 13:3	توسط:شقايق سبز
... اخرش هم سرم بخوره به زمين كه نيافتم ان را كه خواستم! سلام موفق باشيد

چهارشنبه 21 ارديبهشت1384 ساعت: 4:31	توسط:گنجشکک
دورود/ آقا سفرنامه فراموش نشه .. مستدام باشید .. وقت خوش ./././././././././

چهارشنبه 21 ارديبهشت1384 ساعت: 18:9	توسط:ذهن زيبا
سلام/وبلاگ زیبایی داری/نمایشگاه کتاب امسال بهتر از سالهای قبل بود /بخصوص سالن شماره ی 7حتما از این سالن دیدن کنید که پر از کتاب های حاوی مطالب فلسفی ست / موفق باشید

جمعه 23 ارديبهشت1384 ساعت: 12:13	توسط:سزار
دوست دانشمندم...سلام..: خیلی وقته که میخوام بیام و در سزمینت هوا خوری داشته باشم..اما نمیشد...تا امروز.. نمایشگاه کتاب ...با چرخ دستی و سبدی خالی ... انگار دیگه کسی حرفی برای گفتن نداره ... به نظرت چرا همه ساکت شدند...و اگر هم حرفی هست تکراریه ..چرا...

شنبه 24 ارديبهشت1384 ساعت: 12:39	توسط:احسانه
دوست عزیز این صحنه تکراری زندگی همه ماست که نتوانیم آنچه را که برای جستنش رفته ایم بیابیم.. سبد خال در نمایشگاه کتاب.. اگر به معنای کسری بودجه برای خرید کتاب دلخواه و نایاب بودن کتاب مذکور نباشد .. می تواند خبر از کتابی بدهد که هرگز نوشته نشده ... شاید..

قرآن دیبای دورویه است: بعضی از این روی بهره می یابند و بعضی از آن روی . هر دوراست است. چون حق تعالی می خواهد که هر دو قوم از او مستفید شوند. همچنانکه زنی را شوهر است و فرزندی شیر خوار و هر دو را از او حظی دیگر است. طفل را از پستان و شیر او و شوهر لذت جفتی یابد از او. خلایق طفلان راهند از قرآن لذت ظاهر یابند و شیر خورند الا آنها که کمال یافته اند. ایشان را در معانی قرآن تفرجی دیگر باشد و فهمی دیگر کنند.»

                                                                                                                   فيه مافيه

..........................................................................................................................................

بعضي از ديدگاه هاي دوستان:

يکشنبه 11 ارديبهشت1384 ساعت: 15:4	توسط:سیاوش تی
دوست عزیز خسته نباشی از اینکه میبینم باهم تا حدودی هم سلیقه هستیم خوشحالم اما در باب این دیدگاهی که عرض کردید فکر کنم این تفسیر به رای های بحق و یا ناحق هست که اصل یک چیز را وارونه و یا درست جلوه میکند

يکشنبه 11 ارديبهشت1384 ساعت: 18:24	توسط:منصور
سلام وبلاگ ادبي خوبي داري و عكس هاي جالبي گذاشتي مخصوصا تركيب عكس هاي فرش و خط در كنار هم حس جالبي داره

يکشنبه 11 ارديبهشت1384 ساعت: 23:25	توسط:علی
باید ببینیم از این درس گاه وجود و این یگانه آسمانی چقدر بهره میبریم . باشد که هر چه میگذرد بهره مان روزافزون شود

دوشنبه 12 ارديبهشت1384 ساعت: 2:26	توسط:وارطان
سلام علی جان! و ما اگر زنی شوی از دست داده باشیم یا مردی زن مرده! حظ و لذتمان چکونه باشد؟ پایدار باشی

دوشنبه 12 ارديبهشت1384 ساعت: 15:11	توسط:احسانه
سلام دوست خوبم.. کارت محشره .. هم عکسات هم متن قشنگی که نوشتی.. فهم قرآن برای اونهایی که هنوز اندر خم یک کوچه حیرانند مشکله.. صبر باید پیشه کردو عشق تقدیم.. چاییت سرد نشه..

دوشنبه 12 ارديبهشت1384 ساعت: 18:50	توسط:سایه
سلام گرچه تصویر بالا رو ندیدم ولی دومی که ناز بود از لطفی کع نسبت به کامنتم داشتی ممنون راستش یکه خوردم وقتی دیدم توی پست جدیدت گذاشتی!!!می دونستم بهتر می نو.شتم!!!!!!!!!!!!!!!!!!(شوخی کردم ) اما راجع به قرآن هم باز بحث برمی گرده به همان "کوران بینا" که ماواقعا چیزی از این دریا نچشیدیم ، کاش خودش مارو هدایت کنه دریاب زلال چشمه ایمان را آن مایه سرفرازی انسان را درخلوت خود قدر بدان ای دل من شبهای پراز ستاره ""قرآن ""را به امید دیدار یاعلی

دیشب  دفتر یادداشت های سال ۱۳۷۹ ام را ورق می زدم چند خطی که از کتاب کوری ژوزه ساراماگو  نوشته بودم دوباره توجه مرا به خود جلب کرد.

پیشتر بگویم که ژوزه ساراماگو نویسنده کتاب (کوری) در سال ۱۹۹۸ جایزه نوبل ادبی را از آن خود کرد. این نویسنده پرتقالی که دارای عقاید خاص انسان دوستانه و احساسات لطیف است  از تاثیر گذارترین نویسنده های جهان به شمار می رود. کتاب کوری که در ایران نیز بر اثر فروش زیاد به چاپ های چهارم و پنجم رسید به بیست زبان زنده ی دنیا ترجمه شده است.  کوری واقعا شاهکار بی نظیری است.

اين چند سطر را شما هم بخوانيد:

گنج منعم خرمن سیم و زر است

گنج عاشق گوهر یکتای دل..

اما در جلسه اي كه ديشب حضور داشتم و دكتر شيخ «عدنان درويش» استاد دانشگاه معهد الفتح دمشق (سوريه) كه صاحب بيش از سي عنوان تاليف و تحقيق است به آن دعوت شده بود ، با سخنراني زيبايش متوجه شدم كه نه تنها زبان عربي هم شيرين است بلكه جذابيت خاصي دارد كه با بسياري از زبان ها قابل قياس نيست.