با وجودي كه چند روز از سكته قلبي و مرگ حسين عمومي خواننده و نوازنده ي ني ايراني مي گذرد ، نمي توانم از كنار آن به سادگي بگذرم و چند سطري ننويسم. حسين عمومي را اگر چه از نزديك نديده بودم ولي از دور ديده و مي شناختمش. اجراهايش با استاد عليزاده و مجيد خلج را ديده و چند تايي از كاست هايش را شنيده بودم. نمي دانم چرا با وجودي كه زياد او را نمي شناختم از دست رفتنش متاثرم كرد.

مجتبي ميرزاده –آهنگساز- هم در همان روز يكشنبه 26 تير 84  مثل او بر اثر سكته قلبي درگذشت و هر دو را در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاك سپردند.

حسين عمومي از افرادي بود كه سعي كرد در ساختار ني تغييراتي بوجود آورد از جمله براي توليد ربع پرده و نيم پرده سوراخ هايي به ني اش اضافه كرد. در مورد نواختن ني هم بايد اشاره كنم كه به دو صورت ميسر خواهد بود: اول با لب ، كه در كشورهاي عربي و تركيه رايج است و ديگر، نواختن با دخالت مستقيم دندان و زبان كه در كشور ما انجام مي شود و منتسب است به مكتب اصفهان. زيرا بسياري از نوازندگان قديمي و مشهور ني در اين شهر زاده شده اند. حسين عمومي نيز اصفهاني بود و شاگرد استاد كسائي ، به علاوه كه در آواز نيز دستي داشت و در دانشگاه هاي تهران و سوربن فرانسه تدريس كرده بود. تعريف و تمجيد از شخصيت او ديگر فايده اي ندارد زيرا او بار خود را بسته و رفته است. و اينكه در پيشگاه الهي چه توشه اي حاضر خواهد كرد بماند.

بد نگفته اند كه «الموءمنون كنفسٌ واحد». احساس مي كنم دوباره قسمتي از اين پيكر شريف كم شده است. درد گونه اي به همراه نگراني از سلامت موسيقي اصيل كشورم.

 و ما مثل هميشه منتظريم تا يكي بميرد و برايش سوگواري كنيم. اين رسم ماست!

..........................................................................................................

برخي نظرات دوستان عزيز:

سرود سرو خواندم :

              اي مردگان 

                    به پا خيزيد .

برگي از

      شاخه جدا شد

               به خاك افتاد .

اندیشه ی شکسته ی ما را نمی خرند

با شیشه ی شکسته به بازار رفته ایم

.........................................................................

برخي از نظرات دوستان عزيز:

دعاي صبح و آه شب كليد گنج مقصود است

بدين راه و روش مي رو كه با دلدار پيوندي

نیمه شب از خواب پریدم. چراغ خواب خاموش شده بود. می دانستم دیگر به این زودی خوابم نخواهد برد. بلند شدم تا سری بزنم به آشپزخانه و یخچال  و با جرعه اي آب  گلويم را تازه كنم . در تاریکی ای که کورمال دستم به دنبال کلید برق می گشت و با چشمهایم عمق تاریکی را می کاویدم لحظه اي نوری کم سو  توجه ام را به خود جلب کرد. لامپ  که روشن شد آن روزنه ی نور گم شد...

وقتي برگشتم «شب وصل» را گذاشتم . چراغ ها را خاموش كردم و به آن روزنه ي نوري فكر كردم كه مي توانست برايم دريچه اي باشد به جهاني ديگر، حالا هر چقدر هم كه كوچك باشد!

 تا سحرگاه منتظر ماندم تا دوباره پيدايش كنم... سحر خوابم برد.

...................................................................................................................

با تشکر از دوستان خوبم صادق . ایتکین. آزاده . نیما . احسانه . گنجشکک. سیاوش تی و ... و با عرض پوزش از اینکه مدتی تاخیر داشتم.

و تشکری صمیمانه از زهرا معتمدی که با حضور گرم خود در وبلاگ آبی سفید قرمز مرا شادمان می کند.

...................................................................................................................

ساعت ۵ صبح بیدار شدم .. نماز خواندم و قرآن -مثل همیشه-...

وقتی پای اینترنت نشستم و از نتیجه آخرین آرای ریاست جمهوری باخبر شدم  احساس کردم همه چیز دارد کم کم رو به ویرانی می رود.. نمی دانم چه چیزی از دستم افتاد ..

دیروز با دوستانم در مورد انتخابات صحبت می کردیم اینکه رای رفسجانی بیشتر از احمدی نژاد است احتمال قوی مطرح بین ما بود .. ولی حالا می بینم آن طور که ما فکر می کردیم نبود...نمی دانم ... شاید اشتباه می کردیم...

نشستم و دیوان حافظ را باز کردم:

یکدو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود...وز لب ساقی شرابم در مذاق افتاده بود

از سر مستی دگر با شاهد عهد شباب...رجعتی می خواستم لیکن طلاق افتاده بود

در مقامات طریقت هر کجا کردیم سیر...عافیت را با نظر بازی فراق افتاده بود

ساقیا جام دمادم ده که در سیر طریق...هر که عاشق وش نیامد در نفاق افتاده بود

...

دیگر حوصله نوشتن ندارم.. تمت/.

.......................................................................................