گلستان سعدي كه به دستم مي رسد يا بوستانش و معمولا هرگاه غزلي از او مي خوانم آنچنان اشتياقي براي ديدن شيراز در وجودم پيدا مي شود كه مرا به وجد مي آورد. البته منظورم شيراز دوره ي سعدي است. اگر ماشين زمان كه ديرزماني نمي شود روياي بشر شده مرا به عصر سعدي و حافظ نبرد دوست دارم لاقل شبي در خواب يا در رويايي عجيب آن سفر روحاني را تجربه كنم.

با خود گفتم اين روزها كه بسياري نام سعدي را تكرار مي كنند به نوبه ي خود يادي كنم از وي اما نه با عباراتي چون: افصح المتكلمين ، مشرف الدين ، شيخ اجل ، شاعر ، نويسنده ، حكيم ، دانشمند ، معلم اخلاق ، عارف و صوفي ، زاهد و متدين ،‌ عاشق پيشه و... بهتر است حكايتي از گلستان بي نظير او نقل كنم. هر چند به كرّات خوانده شده اما تكراري نخواهد شد. شايد هدفي را كه دنبال مي كرده بر ما اثر كند. خداوند از او راضي باد.

« ياد دارم كه در ايام طفوليّت متعبد بودمي و شب خيز و مولع زهد و پرهيز. شبي در خدمت پدر رحمت الله عليه نشسته بودم و همه شب ديده بر هم نبسته و مصحف عزيز بر كنار گرفته و طايفه اي گرد ما خفته. پدر را گفتم: از اينان يكي سر بر نمي دارد كه دوگانه اي بگزارد. چنان خواب غفلت برده اند كه گويي نخفته اند كه مرده اند. گفت: جان پدر! تو نيز اگر بخفتي به از آن كه در پوستين خلق افتي. »

گذرنامه انسان

اولين واكنش من تقريباً هيچ واكنشي نبود. فقط خيره نگاهش كردم و كلماتي را كه از ميان دو لبش بيرون مي جهيد خرد خرد فرو بردم. احساس كردم معلق شده ام ميان زمين و آسمان. همين.

واكنش بعدي من تمامي سخناني بود كه طي چند لحظه كنار هم چيده بودمشان و روي هم چند جمله اي بيشتر نمي شد:

-         زنت را طلاق داده اي ... تمام؟!... جواب بچه ي دو ساله ات را چه مي دهي؟

حركت ديگري از من سر نزد. فقط توانستم لحظاتي را كه پيشم بود تحمل كنم و دست آخر تا دم در حياط بدرقه اش كنم.

از مجموع آنچه گفت فقط يك جمله را به خاطر سپردم:

-         با هم تفاهم نداشتيم.

اين تفاهم  با كدام «ح» نوشته مي شود كه بايد هر زوجي به دنبالش باشند؟!

اين چند خط را هم نمي خواستم بنويسم؛ حال با شنيدن خبر ازدواج يكي ديگر از دوستانم با خود مي گويم سرنوشت ايشان چه خواهد شدن؟

...پيش آر پياله را كه شب مي گذرد.

توضیح واضحات بنا به سوالاتی که پیش آمده : باری ... یکی از دوستانم بنا به دلایلی که خودش بیان می کند همسرش را طلاق داده است و این در حالی است که همزمانی این قضیه با ازدواج یکی دیگر از دوستان عجیب  ذهن مرا مغشوش و مشوش کرده است که زندگی را باید ساخت یا اینکه زندگی تو را بسازد...( جمعه ۲۵ فروردین )

چه بي انضباط  !

مثل اينكه گم كرده ام

... بله

گُم كرده ام ...

            داستاني را كه با هزار خون دل نوشته بودم !

 دلم می خواست فرصت بود و دوبیتی هایی را که او می خواند می نوشتم

... دریغ که عمر آدمیزاده با شتاب می گذرد.... اکنون مادر بزرگ دیگر نمی تواند حرف بزند. فقط نگاه می کند و...

 زبان نگاهش را ما نمی فهمیم.

گل سُرخ و سفيدُم كي ميايي؟

بنفشه بَلگِ بيدُم كي ميايي؟

تو گفتي گل درآيِه مُو ميايُم

گل عالم تموم شد كي ميايي؟

دلُم تنگِه براي ديدنِت يار

براي چشمك و خنديدنت يار

دلُم تنگه بِرِي شبهاي مهتاب

به روي رَختخواب  خوابيدنت يار

لب بوم آمدي گُل خنده كردي

كمر باريك مرا ديوانه كردي

كمر باريك خِدِي قَتِّ بلَندت

مرا از چشم خود آواره كردي (۱)

دلم می خواست از این ترانه های محلی بیشتر بنویسم...  

(۱)کتاب ترانه های روستایی خراسان (دکتر ابراهیم شکورزاده)