گشتم و گشتم تا بالاخره قطعه شعري كه مادربزرگم سروده بود را پيدا كردم. تكه كاغذ سفيدي كه مشخص بود با بي سليقگي از جايي جدا شده است و خط بدم كه زيادي توي ذوق مي زد.

مادربزرگ نشسته بود و تسبيح مي گرداند. من بودم و محمد روبرويش نشسته ، هيچ كداممان چيزي نمي گفتيم. فقط اشك مي ريختيم. مادربزرگ اما ساكت و آرام نشسته بود .زير لب زمزمه مي كرد. سيل اشك ما جاري بود و صداي هق هق گريه هامان تا خانه هاي اطراف مي رفت و چون كسي نبود بشنود در سكوت همانجا گم مي شد.

 مادربزرگ بي آنكه به ما توجهي كند بلند شد و گفت: « كي بود يارب كه رو در خانه كعبه كنم » و كنار جنازه اش دراز كشيد.

كاغذ را كبوتري درست كردم ، از ميان دستانم پريد. با خودم گفتم : مگر بی بی شاعر بود؟!